7.03.2021

Zamiast kwiatów na Dzień Kobiet

Dzień Kobiet. Święto kojarzone z tulipanami sprzedawanymi na kolorowych straganach, rozdawanymi później przez nieco zakłopotanych chłopców w szkole lub wręczanych po pracy mamom, babciom, córkom, siostrom, żonom, narzeczonym, przyjaciółkom. I chociaż drobne gesty potrafią uradować i rozjaśnić dzień, to przy okazji 8 marca pomyślmy o małych i dużych kobietach przez pryzmat ich potrzeb, możliwości, potencjału, ale też wyzwań, z jakimi się mierzą.

Czy mogę?

Czy dziewczynka może interesować się dinozaurami i samolotami? Czy jeśli czterolatka w sklepie biegnie w stronę klocków, to wszystko jest w porządku? Czy uczennica ostatniej klasy szkoły podstawowej może złożyć świadectwo w technikum, gdzie uczą się prawie sami chłopcy? Czy nastolatka może stworzyć swoją codzienną garderobę w oparciu o wygodę i komfort, a nie o szeroko obowiązującą modę? Czy kobieta może badać lodowce w Himalajach?

Niejedna dziewczynka, dziewczyna, kobieta zastanawia się nad tym, na co może sobie pozwolić, kiedy może lub jak może realizować swoje marzenia i plany. A przepaść dzieląca te pierwsze od drugich bywa ogromna. Snucie fantazji na temat kariery badawczej czy prozaicznych decyzji co do stroju nierzadko oddzielone jest od nawet mglistej wizji realizacji. Niełatwo jest oderwać się od utartych ścieżek, oswojonych wcześniej przez siostry, kuzynki, mamy, babcie, koleżanki z pracy i sąsiadki. Dlatego tym bardziej na te pytania kobiety powinny jak najczęściej słyszeć odpowiedź “TAK”. 

Pomożesz?

Wszystkim dziewczynom potrzeba utwierdzenia w tym, że mogą pozostać bliskie swoim marzeniom, potrzebom, talentom i przekuwać je na plany realizacji. Zwłaszcza, że kobiety – te małe i te duże – ciągle próbują sprostać przeróżnym zewnętrznym wymaganiom – wyprostuj się, bądź grzeczna, tylko nie pobrudź spódniczki… itd. Dziewczynki od najmłodszych lat starają się być jakieś. Obok nich z podobnymi problemami zmagają się oczywiście chłopcy, którzy również spotykają się z długą listą oczekiwań. 

Dlatego właśnie pomoc dorosłych powinna nie tyle opierać się na przyzwoleniu na to, by dziewczynki mogły zachowywać się jak chłopcy i mieć chłopięce zainteresowania, bardziej chodzi o to, by zarówno chłopcy, jak i dziewczynki mogli i mogły zachowywać się zgodnie ze swoimi charakterami, temperamentami, przeżywanymi emocjami. By kierowały nimi pasje i plany. Jeśli je zmienią lub z nich zrezygnują, to wynikać to będzie z pojawienia się nowych możliwości, a nie liczby chłopców lub dziewczynek wybierających podobną drogę. Aby tak było, potrzebni są świadomi i wrażliwi dorośli, którzy chcą pomóc wyrosnąć dzieciom na wartościowych i szczęśliwych ludzi.

Będziesz mnie wspierać?

Nie jest to łatwe. Bo jeśli wszystkie dziewczynki z klasy zapisują się na koło plastyczne, to czy jedna zdobędzie się na odwagę, by wybrać inną tematykę zajęć dodatkowych? A jeśli ktoś zaśmieje się z niej i wytknie, że się nie nadaje? Jeśli dziewczyna usłyszy o jeden raz za dużo, że jest za niska, za wysoka, zbyt wrażliwa, za głośna, niemożliwie nieśmiała lub przesadnie przebojowa? 

Właśnie wspieranie jej przez najbliższych jest tym, czego potrzebuje i co wzmacniać będzie ją w trudnościach. Może dwa razy zrezygnuje, ale któregoś razu postawi na swoim. 

Tak. Możesz. Tak, pomogę. Tak, będę wspierać.

– Zbudowałam ostatnio model nowoczesnego muzeum techniki. –  opowiada Zosia, 17 lat.

– Jestem drobna, ale silna! Uwielbiam wszystkie sporty, chociaż najbardziej podoba mi się lekkoatletyka. – nieśmiało mówi Kasia, 11 lat.

– Mogłabym zostać pisarką. Chociaż podobno to niełatwy zawód i wiele artystek i artystów nigdy nie wydaje nawet jednej książki… – marzy Dominika, 37 lat.

– Wszyscy się dziwią, kiedy wchodzą do mojego pokoju. Na półkach stoją modele starych pojazdów i książki z przepisami na ciasta z całego świata. – woła Amelka, 8 lat.

– Takie to były czasy. Kochałam literaturę, chciałam zostać bibliotekarką. A zostałam pielęgniarką. Niemniej czytam, zwłaszcza teraz, na emeryturze. To książki towarzyszyły mi całe życie, niezależnie od codziennych zajęć! – wspomina Maria, 72 lata.

– Chciałabym polecieć w kosmos! – wykrzykuje Monika, 5 lat.

– W przyszłości? Nie wiem, kim chciałabym zostać. Póki co chcę dostać się do liceum. A potem się zobaczy – podsumowuje Ola, 15 lat. 

– Zabawne jest to, na co ludzie zwracają uwagę. Piszesz jak chłopak, to zwykle słyszę, gdy ktoś otwiera moje zeszyty. A gdy dowiaduje się, że chcę iść na politechnikę, to rozjaśnia się mu twarz, jakby wszystko stawało się jasne. – śmieje się Agnieszka, 18 lat. 

Ileż różnych spraw chodzi po głowie kobietom w tym momencie. Zajęte codziennymi i niecodziennymi sprawami. Młodsze, starsze, o różnych talentach, zainteresowaniach, zawodach. Różne rzeczy je cieszą i zadziwiają, denerwują i niecierpliwią, przykuwają ich uwagę bądź zniechęcają. Współtworzą małe i duże światy w swoich rodzinach, miejscach pracy, szkołach, uczelniach, działaniach wolontariackich, klubach zainteresowań. Wspaniała jest ta różnorodność i wspaniale jest ją nie tylko zauważać, ale też wzmacniać oraz wspierać. 

* Źródło zdjęcia: Pixabay License. Darmowy do użytku komercyjnego. Nie wymaga przypisania.

To wspaniały prezent zamiast kwiatów , takich działań nam w życiu brakuje.

Dziękujemy. 🙂

Dzięki! Jutro przeczytam moim uczniom. Dokładnie takie słowa chciałabym im przekazać

Wakacje w podróży, czyli samochodowe gry i zabawy

Propozycje do wykorzystania nie tylko w wakacje.

ZOBACZ WIĘCEJ

Koniec roku szkolnego, czas wakacji!

Koniec roku szkolnego, czyli 7 dobrych rzeczy, które pakujemy do wakacyjnej walizki

ZOBACZ WIĘCEJ

Wakacje w domu

Jakie macie plany na wakacje? Nie martwcie się, jeśli niczego nie zaplanowaliśmy.

ZOBACZ WIĘCEJ
POWRÓT DO AKTUALNOŚCI